Sam is elf en weet dat hij zal doodgaan aan leukemie. Op 4 januari begint hij op advies van zijn lerares aan een boek waarin hij de laatste maanden van zijn leven beschrijft. Sam houdt erg van lijstjes; in zijn boek stelt hij lijstjes met feiten op en wensenlijstjes. Ook stelt hij daarin vragen waar niemand ooit antwoord op geeft, zoals: Hoe weet je dat je bent gestorven? Doet sterven pijn? Sam gaat op onderzoek uit om de antwoorden te vinden. 

In het ziekenhuis raakt Sam bevriend met zijn ‘ervaren’ en relativerende lotgenoot Felix, die hem helpt zijn wensenlijst te realiseren. Zo helpt Felix hem bij de dingen die een tiener gedaan móét hebben: kersenbrandewijn drinken, sigaretten roken en zoenen met een vriendin (Felix’ nichtje). Maar het plezier is eindig, want algauw overlijdt Felix. Sams wensen zijn nog niet allemaal verwezenlijkt…


Links:

http://www.jongerenenkanker.nl/
http://www.jongerenpratenoverkanker.nl/
http://www.leukemie.nl/
http://www.kwfkankerbestrijding.nl/
overmijnlijk.bnn.nl
http://www.vokk.nl/

Jaarlijks wordt op 15 februari de Internationale Kinderkankerdag gehouden. Op deze dag en in de aanloop er naartoe wordt er wereldwijd aandacht gevraagd voor de problematiek van kinderen met kanker. In West-Europese landen is de overlevingskans van deze kinderen dankzij de goede medische zorg relatief hoog. Helaas heeft slecht 20% van de kinderen op de wereld toegang tot zorg die dat mogelijk maakt. Als je wilt weten hoe je kunt helpen ga dan naar http://www.vokk.nl/website/ned/wat_doen_wij/kinderkankerdag/index.html






  

  

  

 

Waarom moeten we eigenlijk dood? 

Ik snap best waarom mensen dood moeten, als het om oude mensen gaat. Je wilt toch ook niet eeuwig leven. Ik heb een keer een boek gelezen waarin een paar mensen eeuwig bleven leven, en die vonden er niks aan. Op het eind waren ze alleen maar verveeld en oud en eenzaam en verdrietig. En dan zijn er de praktische dingen. Zoals: als niemand doodging en er werden telkens maar nieuwe kinderen geboren, dan zou het steeds drukker worden op de wereld, totdat iedereen boven op elkaar moest staan en we allemaal onder water of op Mars moesten gaan wonen, en zelfs dan zou er waarschijnlijk nog niet genoeg ruimte zijn.

Dat weet ik allemaal wel.

Maar dat verklaart nog niet waarom kinderen dood moeten.

Oma zegt dat ik het helemaal verkeerd bekijk. Ze zegt dat doodgaan net zoiets is als een rups die in een vlinder verandert. Ze zegt: natuurlijk is het eng, het is voor een rups ook eng om in een cocon te zitten. Maar wat zou er gebeuren, zei ze, als de rupsen maar zeiden: ‘Nee hoor, ik ga echt niet in een cocon zitten, dat is gewoon niet eerlijk’? Dan zouden ze nooit in vlinders veranderen.

Wat ze bedoelt, is dat het de volgende stap is in de kringloop van het leven. Net zoals het in het leven van Peter Parker de volgende stap was om in Spiderman te veranderen. Dus je moet helemaal niet bang zijn, je moet blij zijn. Maar ik ben sowieso niet bang. Je gaat gewoon terug naar waar je ook was voordat je geboren werd, en niemand is bang voor de tijd vóór hun geboorte.

Vroeger op school kregen we wel eens les over kringlopen. Ik ken de waterkringloop en de koolstofcyclus en de cyclus van de geboorte van nieuwe sterren. In al die kringlopen gaan oude dingen dood en worden er nieuwe dingen geboren. Oude sterren worden nieuwe sterren. Dode bladeren veranderen in jonge plantjes. Er gaat iets dood, of er wordt iets nieuws geboren. Het is maar net hoe je het bekijkt.